środa, 13 lipca 2016

CFO European Summit biuro rachunkowe Łódź

CFO European Summit - międzynarodowa konferencja organizowana przez ACCA Polska od 2008 roku. Jest jednym z największych i najważniejszych spotkań przedstawicieli branży finansowej w Polsce i Europie.


Każda konferencja składa się z części wykładowej jak i kilku paneli dyskusyjnych w których biorą udział międzynarodowi eksperci, znani ekonomiści oraz CFO. W dotychczasowych spotkaniach uczestniczyli m.in.: Wiesław Rozłucki, Prof. Krzysztof Rybiński, Prof. Grzegorz Kołodko, Prof. Leszek Balcerowicz, a wśród poruszanych tematów znalazły się:
  • I edycja (2008) - relacje inwestorskie, kapitał ludzki, strategiczne zarządzanie płynnością finansową
  • II edycja (2009) – kryzys, CFO jako strateg, skuteczne strategie w niepewnych czasach,
  • III edycja (2010) – zarządzanie ryzykiem, nowa funkcja CFO oraz rola kobiet w w strukturach finansowych firm
  • IV edycja (2011) - siła i pozycja agencji ratingowych w globalnym systemie finansowym, analityka biznesowa i analityka konkurencji, a także innowacyjność w finansach.
  • V edycja (2012) - przyczyny i konsekwencje kryzysu fiskalnego, megatrendy i kierunki rozwoju biznesu za 5,10,15 lat (w tym raport "Świat w 2030 roku".), poszukiwanie oszczędności - smart shopping w korporacjach.

Szósta edycja konferencji odbędzie się 16 października 2013 roku w Warszawie.

wtorek, 12 lipca 2016

Centra odpowiedzialności biuro rachunkowe Łódź

Centra odpowiedzialności (ośrodki odpowiedzialności) – związane są z decentralizacją przedsiębiorstw. Oznaczają przydzielenie odpowiedzialności za określone wyniki do konkretnego menedżera. Centra odpowiedzialności są kwalifikowane w zależności od stopnia swobody menedżerów w zakresie uprawnień decyzyjnych i odpowiedzialności finansowej.


Wyróżnianych jest kilka rodzajów centrów odpowiedzialności.
  • Centra kosztów – ośrodki odpowiedzialności za koszty. W centrach kosztów menedżer ma swobodę w podejmowaniu decyzji, których skutkiem są ponoszone koszty. Rozliczany jest przez swoich przełożonych z wysokości tych kosztów. Powinien być na bieżąco informowany o wysokości kosztów. Przykład menedżera – kierownik produkcji.
  • Centra przychodów – ośrodki odpowiedzialności za przychody. W centrach przychodów menedżer jest odpowiedzialny za osiągnięcie planowanych przychodów i nie ma wpływu na kształtowanie cen oraz kosztów. W praktyce czyste centra przychodów są rzadko spotykane. Zwykle menedżer odpowiedzialny za przychody uczestniczy w planowaniu i kontroli przynajmniej niektórych kosztów, np. podróże swoich podwładnych i związane z nimi koszty. Przykład menedżera – kierownik działu sprzedaży.
  • Centra zysków – ośrodki odpowiedzialności za zyski. W centrach zysków menedżer odpowiedzialny jest za przychody i koszty. Centra zysku powinny posiadać odpowiednią autonomię w zakresie wyboru odbiorców i kształtowania cen na sprzedawane produkty lub usługi. Taka sama autonomia powinna dotyczyć kształtowania poziomu kosztów. Przykład menedżera – w grupach kapitałowych, dyrektor zakładu produkcyjnego.
  • Centra inwestycyjne – ośrodki inwestycyjne. Są takimi ośrodkami, gdzie menedżerowie są odpowiedzialni za przychody, za koszty oraz mają pewną autonomię w zakresie kształtowania zdolności produkcyjnych poprzez podejmowanie decyzji inwestycyjnych dotyczących zakupu nowych środków trwałych, takich jak: maszyny, urządzenia, środki transportowe czy budynki. Przykład menedżera – decyzje inwestycyjne są często podejmowane na wyższym szczeblu, np. dyrektora pionu produktowego, do centrum inwestycji często należy zarząd.
Trzeba mieć na uwadze, że zakres odpowiedzialności różnych menedżerów może się częściowo przenikać.

poniedziałek, 11 lipca 2016

Cash pooling biuro rachunkowe Łódź

Cash pooling – inaczej umowa o wspólnym zarządzaniu płynnością finansową lub umowa konsolidacji rachunków bankowych – usługa finansowa umożliwiająca wzajemne bilansowanie sald rachunków spółek należących do tej samej grupy kapitałowej. Zgromadzoną kwotą zarządza uczestnik wiodący (ang. pool leader).


Dzięki tej usłudze grupa zyskuje silniejszą pozycję negocjacyjną, wyższą wiarygodność kredytową, bardziej efektywnie wykorzystuje środki pieniężne, obniża koszty odsetkowe.

W Polsce, dla celów statystycznych usługa klasyfikowana jest w PKWiU 65.23.10 jako „usługi pośrednictwa finansowego, gdzie indziej niesklasyfikowane”. Usługa zwolniona jest z opodatkowania VAT, ponadto, jako niespełniająca wszystkich elementów umowy pożyczki, nie podlega opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych.

niedziela, 10 lipca 2016

Budżetowanie kroczące biuro rachunkowe Łódź

Budżetowanie kroczące (ang. continuous budgeting, rolling budget) – jeden ze sposobów tworzenia budżetu, polegający na opracowywaniu budżetu w sposób ciągły – kroczący i sprowadza się do ciągłego uaktualniania i uszczegółowiania budżetu opracowanego na kolejne okresy (np. kolejne miesiące lub kwartały roku). Jest to jednocześnie budżet sporządzany dla niezmiennego pełnego okresu budżetowego, np. pełnego roku, niezależnie od roku kalendarzowego, obrachunkowego. Pod koniec każdego okresu budżetowego (miesiąca, kwartału) budżety na następne okresy (11 kolejnych miesięcy lub trzy kolejne kwartały) zostają poddawane analizie i aktualizacji.


W budżecie kroczącym szczególna uwaga jest poświęcona okresom najbliższym, dla których informacje mogą zostać dość precyzyjnie określone. Dla pozostałych okresów ustala się budżety, ze stopniem szczegółowości możliwym do uzyskania w tej stosunkowo odległej perspektywie. W następnym okresie aktualizuje się i uszczegóławia budżety kolejnych podokresów, uwzględniając następne miesiące lub kwartały dla opracowania budżetu „zamkniętego” okresu planistycznego. W efekcie takiego budżetowania przedsiębiorstwo w każdym dowolnym okresie ma budżet opracowany na pełny rok obrotowy, co zapewnia stabilny horyzont działalności. Poza tym budżet jest ciągle weryfikowany o zdarzenia, które wystąpiły w przeszłości i jest uaktualniany o zdarzenia, które mogą wystąpić w przyszłości.

Zalety budżetu kroczącego
  • aktualność budżetu,
  • obniżenie stopnia niepewności, gdyż w ciągle zmieniającym się otoczeniu gospodarczym budżet kroczący jest bardziej efektywny i daje poczucie bezpieczeństwa,
  • oparcie procesu planowania i kontroli na ostatnim realistycznym budżecie, a nie na założeniach budżetu przygotowywanego raz na rok,
  • objęcie przewidywaniami dłuższego okresu niż przy budżetowaniu konwencjonalnym,
  • wypracowanie nawyków u pracowników do bieżącego planowania i dokonywania kontroli wykonania,
  • większe przystosowanie się do zmian zachodzących w przedsiębiorstwie i w jego otoczeniu,
 Wady budżetowania kroczącego
  • pracochłonność i czasochłonność tworzenia budżetu, a co za tym idzie również jego kosztowność,
  • dostosowanie budżetu do bieżących możliwości, hamujące w ten sposób kreatywność i determinację,
  • możliwość znużenia pracowników ciągłym tworzeniem budżetów,
  • aktualizacja standardów kosztów i cen rozliczeniowych dla transakcji wewnętrznych przyczynia się do różnej wyceny zapasów i różnych wartości odchyleń, problem ten jest szczególnie dotkliwy w przedsiębiorstwach wytwarzających szeroki asortyment wyrobów.

sobota, 9 lipca 2016

Budżetowanie biuro rachunkowe Łódź

Budżetowanie – jest jednym z instrumentów rachunkowości zarządczej, wspomagającym osiąganie celów przedsiębiorstw. Jest to proces obejmujący projektowanie, tworzenie i zatwierdzanie budżetu, a także jego późniejszą kontrolę. Budżetowanie jest wynikiem planowania zamierzeń rozwojowych przedsiębiorstwa, wskazującego cele i kierunki jego działania oraz sposób wykorzystania zasobów. Budżetowanie jest kwantyfikowaniem założeń przyjętych w planach, ich uszczegółowieniem i ma za zadanie przypisanie konkretnych środków i działań do miejsc i czasu ich wykonania oraz osób odpowiedzialnych, jak również ich kontrolę. Pomiędzy planowaniem, budżetowaniem a kontrolą istnieje związek dwukierunkowy. Wzajemna relacja powoduje potrzebę regularnego rewidowania przyjętych założeń.


Budżet to finansowy plan działania przedsiębiorstwa, który prezentuje sposób alokacji zasobów wyrażony w jednostkach pieniężnych lub w jednostkach naturalnych, sporządzany na okres roku lub na czas trwania projektu, zaakceptowany i realizowany przez pracowników poszczególnych szczebli zarządzania.

Wyróżnia się budżet stały (opracowany dla jednego poziomu działalności) i elastyczny (tworzony w oparciu o analizę czynników zmienności kosztów dla różnych poziomów działalności).

Wyodrębniamy różne typy budżetowania:
  • budżetowanie kroczące – stworzenie dokładnego budżetu dla pierwszego kwartału oraz ogólnego dla pozostałych kwartałów;
  • przyrostowe – stworzenie budżetu na podstawie danych z poprzedniego okresu najczęściej pomnożonych o odpowiedni wskaźnik, „od zera” – opracowanie budżetu na podstawie dokładnej analizy, tak jakby był on wdrażany dla danej jednostki po raz pierwszy;
  • odgórne – opracowanie budżetu na poziomie menadżerów wyższego szczebla zarządzania;
  • budżetowanie partycypacyjne – kierownictwo opracowuje strategie firmy, a pracownicy opracowują budżety cząstkowe.
Budżetowanie składa się z:
  1. opracowania założeń do budżetu,
  2. opracowania budżetu,
  3. uzgodnienia i zatwierdzenia budżetu,
  4. kontroli wykonania budżetu,
  5. reakcji na wyniki kontroli.
Do funkcji budżetowania można zaliczyć:
  • mobilizowanie do okresowego planowania,
  • koordynacja działań i współpracy,
  • umożliwienie komunikowania zamierzeń,
  • dostarczanie podstaw do kontroli i oceny dokonań,
  • dostarczanie danych do opracowania systemów motywacyjnych.

piątek, 8 lipca 2016

Budżet elastyczny biuro rachunkowe Łódź

Budżet elastyczny – budżet, który jest tworzony w taki sposób, aby było możliwe korygowanie wstępnie zaplanowanych wielkości w zależności od rzeczywistych rozmiarów działalności i rozwoju pozycji przedsiębiorstwa.


Poszczególne pozycje budżetu mogą być dostosowywane do każdego poziomu rozmiarów działalności danego przedsiębiorstwa. Niezbędne jest sprecyzowanie jednej wielkości, opisującej rozmiary działalności. Może to być np. miara produkcji wykazana w ilości wytworzonej produkcji lub maszynogodzinach. Zakłada się z góry, że poziom poszczególnych pozycji kosztów jest uzależniony od upływu czasu, rozmiarów prowadzonej działalności, bądź od obu wymienionych elementów jednocześnie. Oprócz tego wszystkie koszty muszą zostać podzielone na koszty stałe i zmienne wobec tej wielkości.
Koszty całkowite = koszty zmienne + koszty stałe
W praktyce kreowanie budżetu elastycznego sprowadza się do definiowania formuł, które będą obrazować zależność między wysokością pozycji danego budżetu a przyjętą jednostką rozmiarów działalności.
Na przykład, budżet przychodów ze sprzedaży można wyrazić funkcją:
S(q)=∑ⁿi=1 pᵢ x qᵢ
gdzie:
S - przychody ze sprzedaży
p - cena produktu
q - rozmiary sprzedaży
i - 1,2,3,…, n- poszczególne produkty
Zastosowanie tego modelu budżetowania jest wskazane szczególnie tym jednostkom gospodarczym, których koszty zmienne stanowią wysoki udział kosztów całkowitych. Metoda ta jest o tyle efektywna, że w fazie sporządzania budżetu trudno jest przewidzieć rzeczywistą wielkość produkcji. Zaletą budżetowania elastycznego jest to, że pozwala ona z góry określić uzasadniony poziom kosztów dla różnych możliwych rozmiarów działalności. Możliwa jest kontrola wykonania budżetu prowadzona w stosunku do budżetu zakładającego faktyczne, a nie planowane rozmiary działalności. Budżet elastyczny jest sporządzany dla różnych rozmiarów działalności i dzięki możliwości reakcji na zmiany warunków gospodarczych jego stosowanie może w dużym stopniu ułatwić interpretację stopnia wykonania. Tym samym przedsiębiorstwo będzie miało możliwość podjęcia skutecznych działań, które wpłyną na poprawę wyniku finansowego. Wadą tej metody jest to, że jej stosowanie staje się bardzo pracochłonne w przypadku występowania bardziej skomplikowanych powiązań między poziomem kosztów a rozmiarami działalności.

czwartek, 7 lipca 2016

Biuro rachunkowe łódzkie biuro księgowe

Biuro rachunkowe – podmiot gospodarczy świadczący usługi w na rzecz innych podmiotów gospodarczych oraz organizacji, instytucji oraz osób fizycznych. Przedmiotem działalności biura rachunkowego jest wykonywanie w imieniu i na rzecz zlecającego usług w zakresie rachunkowości, prowadzenie dokumentacji płacowej i kadrowej itp. Poprzez zawarcie umowy zlecenia z biurem rachunkowym zleceniobiorca zleca, w zakresie określonym umową, wykonywanie ciążących na nim obowiązków z zakresu prawa podatkowego, prawa pracy, przepisów o ubezpieczeniu społecznym, przepisów z zakresu statystyki itp., podmiotowi zwanemu „biuro rachunkowe”.

środa, 6 lipca 2016

Bilans instytucji finansowych biuro rachunkowe Łódź

Bilans instytucji finansowych (ang. financial institutions’ balance sheet) – jeden z elementów sprawozdania finansowego instytucji finansowej (np. banku), w którym ujęte są aktywa (majątek) i pasywa (źródła finansowania) podmiotu. Bilans instytucji finansowych sporządzany jest zgodnie z uniwersalnymi metodami rachunkowości.


Specyfika bilansu instytucji finansowych w porównaniu z bilansami innych podmiotów gospodarczych (np. przedsiębiorstw produkcyjnych, usługowych) polega na:
  • odwrotnym umiejscowieniu depozytów i kredytów w stosunku do standardowych przedsiębiorstw (np. w przypadku banku udzielone kredyty są aktywami, ponieważ bank uzyskuje z ich tytułu przypływ gotówki ze spłacanych rat kredytowych; z kolei przyjęte lokaty są zobowiązaniami, gdyż spowodują one w przyszłości odpływ gotówki),
  • zestawieniu aktywów według stopnia płynności, tj. od najbardziej płynnych (np. gotówki) do najmniej płynnych (np. elementów majątku trwałego),
  • zestawieniu pasywów według poziomu stabilności,
  • niewielkim udziale majątku trwałego w całości sumy bilansowej.

Wzór bilansu banku, z przykładami pozycji po stronie aktywów i pasywów
AktywaPasywa
  1. kasa, operacje z bankiem centralnym,
  2. należności od sektora finansowego,
  3. należności od sektora niefinansowego,
  4. należności od sektora budżetowego,
  5. należności z tytułu zakupionych papierów wartościowych z otrzymanym przyrzeczeniem odkupu,
  6. papiery wartościowe,
  7. aktywa trwałe,
  8. inne aktywa.
  1. operacje z bankiem centralnym,
  2. zobowiązania wobec sektora finansowego,
  3. zobowiązania wobec sektora niefinansowego,
  4. zobowiązania wobec sektora budżetowego,
  5. zobowiązania z tytułu sprzedanych papierów wartościowych z udzielonym przyrzeczeniem odkupu,
  6. zobowiązania z tytułu emisji własnych papierów wartościowych,
  7. inne pasywa,
  8. rezerwy celowe na zobowiązania pozabilansowe,
  9. kapitały (fundusze),
  10. wynik w trakcie zatwierdzania,
  11. wynik (zysk/strata) roku bieżącego
RAZEM AKTYWARAZEM PASYWA

    wtorek, 5 lipca 2016

    Bilans banku biuro rachunkowe Łódź

    Bilans banku – sprawozdawczy dokument księgowy banku.


    Banki stosują układy bilansu daleko odmienne od „normalnych” przedsiębiorstw produkcyjnych czy handlowych. Aktualna pozostaje zasada aktywa = pasywa, natomiast z powodu innego charakteru biznesu znacznie różnią się składniki aktywów i zobowiązań. W wypadku banku, aktywami są (oprócz majątku trwałego, gotówki i papierów wartościowych) udzielone kredyty – ponieważ z ich tytułu bank uzyskuje przypływ gotówki ze spłacanych rat kredytowych. Natomiast zobowiązaniami są przyjęte lokaty, gdyż spowodują one w przyszłości odpływ gotówki na wypłatę zakończonych lokat. Banki są od strony analizy bilansu bardzo kapitałochłonne i mocno zadłużone, dlatego do ich oceny stosuje się specjalnie dobrane wskaźniki.

    poniedziałek, 4 lipca 2016

    Bilans rachunkowość biuro rachunkowe Łódź

    Bilans – zestawienie aktywów i pasywów jednostki sporządzane na początek (bilans otwarcia) i koniec (bilans zamknięcia) okresu sprawozdawczego (obrachunkowego) w organizacjach prowadzących księgowość według zasad tzw. pełnej rachunkowości. Należy do obowiązkowych sprawozdań finansowych.


    Bilans stanowi fotografię składników majątkowych przedsiębiorstwa i źródeł ich finansowania w określonym momencie. Jest obowiązkowym elementem sprawozdania finansowego i informuje o zasobach kontrolowanych przez jednostkę oraz sposobach ich pozyskania (zobowiązaniach i kapitałach własnych).

    W międzynarodowych standardach rachunkowości (MSR) zamiast określenia „bilans” funkcjonuje nazwa: „sprawozdanie z sytuacji finansowej” (ang. statement of financial position). MSR nie narzucają (w przeciwieństwie do ustawy o rachunkowości) sztywnego nazewnictwa oraz formy prezentacji danych finansowych jednostki w sprawozdaniu finansowym, stad też np. spółki notowane na Giełdzie Papierów Wartościowych w Warszawie sporządzające sprawozdania finansowe według MSR często stosują takie określenia jak w ustawie o rachunkowości, to jest „bilans” zamiast „sprawozdanie z sytuacji finansowej”.

    Jedną z pozycji bilansu jest zysk / strata, wykazywany w drugim obowiązkowym elemencie sprawozdania jakim jest rachunek zysków i strat (rachunek wyników).

    Aktywa

    A.Aktywa trwałe
    I.Wartości niematerialne i prawne
    1.Koszty zakończonych prac rozwojowych
    2.Wartość firmy
    3.Inne wartości niematerialne i prawne
    4.Zaliczki na wartości niematerialne i prawne
    II.Rzeczowe aktywa trwałe
    1.Środki trwałe
    a)grunty (w tym prawo użytkowania wieczystego gruntu)
    b)budynki, lokale i obiekty inżynierii lądowej i wodnej
    c)urządzenia techniczne i maszyny
    d)środki transportu
    e)inne środki trwałe
    2.Środki trwałe w budowie
    3.Zaliczki na środki trwałe w budowie
    III.Należności długoterminowe
    1.Od jednostek powiązanych
    2.Od pozostałych jednostek
    IV.Inwestycje długoterminowe
    1.Nieruchomości
    2.Wartości niematerialne i prawne
    3.Długoterminowe aktywa finansowe
    4.Inne inwestycje długoterminowe
    V.Długoterminowe rozliczenia międzyokresowe
    1.Aktywa z tytułu odroczonego podatku dochodowego
    2.Inne rozliczenia międzyokresowe
    B.Aktywa obrotowe
    I.Zapasy
    1.Materiały
    2.Półprodukty i produkty w toku
    3.Produkty gotowe
    4.Towary
    5.Zaliczki na dostawy
    II.Należności krótkoterminowe
    1.Należności od jednostek powiązanych
    a)z tytułu dostaw i usług
    b)inne
    2.Należności od pozostałych jednostek
    a)z tytułu dostaw i usług
    b)z tytułu podatków, dotacji, ceł, ubezpieczeń...
    c)inne
    d)dochodzone na drodze sądowej
    III.Inwestycje krótkoterminowe
    1.Krótkoterminowe aktywa finansowe
    2.Inne inwestycje krótkoterminowe
    IV.Krótkoterminowe rozliczenia międzyokresowe

    Pasywa

    A.

    Kapitał (fundusz) własny
    I.Kapitał (fundusz) podstawowy
    II.Należne wpłaty na kapitał ... (wielkość ujemna)
    III.Udziały (akcje) własne (wielkość ujemna)
    IV.Kapitał (fundusz) zapasowy
    V.Kapitał (fundusz) z aktualizacji wyceny
    VI.Pozostałe kapitały (fundusze) rezerwowe
    VII.Zysk (strata) z lat ubiegłych
    VIII.Zysk (strata) netto
    IX.Odpisy z zysku netto w ciągu roku obrotowego (wielkość ujemna)
    B.Zobowiązania i rezerwy na zobowiązania
    I.Rezerwy na zobowiązania
    1.Rezerwa z tyt. odroczonego podatku dochodowego
    2.Rezerwa na świadczenia emerytalne i podobne
    3.Pozostałe rezerwy
    II.Zobowiązania długoterminowe (powyżej 12 miesięcy)
    1.Wobec jednostek powiązanych
    2.Wobec pozostałych jednostek
    a)kredyty i pożyczki
    b)z tytułu emisji dłużnych papierów wartościowych
    c)inne zobowiązania finansowe
    d)inne
    III.Zobowiązania krótkoterminowe (do 12 miesięcy)
    1.Wobec jednostek powiązanych
    a)z tytułu dostaw i usług
    b)inne
    2.Wobec pozostałych jednostek
    a)kredyty i pożyczki
    b)z tytułu emisji dłużnych papierów wartościowych
    c)inne zobowiązania finansowe
    d)z tytułu dostaw i usług
    e)zaliczki otrzymane na dostawy
    f)zobowiązania wekslowe
    g)z tytułu podatków, ceł, ubezpieczeń i innych świadczeń
    h)z tytułu wynagrodzeń
    i)inne
    3.Fundusze specjalne
    IV.Rozliczenia międzyokresowe
    1.Ujemna wartość firmy
    2.Inne rozliczenia międzyokresowe

    Bilans jednostki gospodarczej powinien posiadać następujące cechy:
    • zupełność,
    • rzetelność,
    • sprawdzalność,
    • ciągłość,
    • przejrzystość.
    Zupełność bilansu oznacza, że obejmuje on dane dotyczące zdarzeń gospodarczych, które wystąpiły w danym okresie. Rzetelność, to prezentacja składników zgodnie ze stanem rzeczywistym co do ich rodzaju i wartości. Sprawdzalność, to możliwość porównania pozycji bilansu ze źródłami z których pochodzą pod względem kompletności i poprawności. Zasada ciągłości oznacza, że bilans zamknięcia jednego okresu jest bilansem otwarcia następnego okresu. Przejrzystość bilansu jest zachowana, gdy bilans przyjmuje odpowiednią formę prezentacji, pozycje są grupowane według treści ekonomicznej, ich ujęcie umożliwia analizę stanu środków i źródeł ich finansowania oraz orientację w sytuacji finansowej.

    Zgodnie z IV Dyrektywą Unii Europejskiej bilans może być sporządzony w układzie jednostronnym lub dwustronnym.

    W formie dwustronnej składniki majątku (aktywa) są wykazywane oddzielnie od źródeł ich finansowania (kapitału własnego i zobowiązań). W wersji jednostronnej aktywa są przedstawiane na przemian ze źródłami ich finansowania. W układzie jednostronnym uwidacznia się podejście właścicielskie: jest on tak prezentowany, aby dostarczał informację inwestorowi o wartości kapitału równoważonego aktywami netto. Formę dwustronną uznaje się za tradycyjną, jest ona stosowana szerzej niż jednostronna.

    Tradycyjny bilans przedsiębiorstwa nie ujawnia wielu kategorii niematerialnych czynników wytwórczych charakterystycznych dla gospodarki opartej na wiedzy. Dlatego zgodnie z zasadami nowego działu rachunkowości finansowej, tj. rachunkowości aktywów kompetencyjnych i kapitału intelektualnego, zaleca się, aby obok tradycyjnego bilansu sporządzać bilans oparty na wiedzy lub bilans pełny. Bilans oparty na wiedzy stanowi logiczne rozwinięcie tradycyjnego bilansu, który został uzupełniony po stronie aktywów o część „Aktywa kompetencyjne” oraz po stronie pasywów o część „Kapitał intelektualny”. Aktywa kompetencyjne składają się z następujących pozycji sprawozdawczych: wiedza, umiejętności, doświadczenie oraz projekty badawcze. Na kapitał intelektualny składa się: kapitał intelektualny przyjęty, kapitał intelektualny wytworzony oraz kapitał doświadczenia. Z kolei bilans pełny dodatkowo zawiera części „Aktywa marketingowe” oraz „Kapitał relacji z otoczeniem”. Wprowadzenie tych kategorii sprawozdawczych nie narusza równowagi bilansowej, ponieważ wartości ekonomiczne prezentowane w nowych pozycjach bilansowych wynikają z dwustronnych zapisów operacji gospodarczych na odpowiadających im kontach księgowych. Bilans oparty na wiedzy oraz bilans pełny stanowią fakultatywny element sprawozdania finansowego, który można dołączać do informacji dodatkowej. Takie uzupełnienie sprawozdania finansowego, choć nie jest obowiązkowe, pozytywnie wpływa na jego cechy jakościowe, tj. istotność, wiarygodność, wierne odzwierciedlenie, przewaga treści nad formą oraz kompletność.

    niedziela, 3 lipca 2016

    Biegły rewident biuro rachunkowe Łódź

    Biegły rewident (inaczej audytor) – osoba fizyczna posiadająca uprawnienia zawodowe w zakresie wykonywania czynności rewizji finansowej nadane w trybie Ustawy z dnia 7 maja 2009 r. o biegłych rewidentach i ich samorządzie, podmiotach uprawnionych do badania sprawozdań finansowych oraz o nadzorze publicznym, w tym uprawnienia do badania sprawozdań finansowych. Tytuł "biegły rewident" podlega ochronie prawnej.


    Potwierdzeniem uprawnień zawodowych jest wpis do rejestru biegłych rewidentów. Uchwałę o wpisie do rejestru podejmuje Krajowa Rada Biegłych Rewidentów.
    Do rejestru biegłych rewidentów może być wpisany ten kto:
    1. korzysta z pełni praw publicznych oraz ma pełną zdolność do czynności prawnych;
    2. ma nieposzlakowaną opinię i swoim dotychczasowym postępowaniem daje rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu biegłego rewidenta;
    3. nie był skazany prawomocnym wyrokiem za umyślnie popełnione przestępstwo lub przestępstwo skarbowe;
    4. ukończył studia wyższe w Rzeczypospolitej Polskiej lub zagraniczne studia wyższe uznawane w Rzeczypospolitej Polskiej za równorzędne i włada językiem polskim w mowie i piśmie;
    5. odbył roczną praktykę w zakresie rachunkowości w państwie Unii Europejskiej oraz co najmniej dwuletnią aplikację w podmiocie uprawnionym do badania sprawozdań finansowych zarejestrowanym w państwie Unii Europejskiej pod kierunkiem biegłego rewidenta lub pod kierunkiem biegłego rewidenta zarejestrowanego w państwie Unii Europejskiej albo trzyletnią aplikację w podmiocie uprawnionym do badania sprawozdań finansowych zarejestrowanym w państwie Unii Europejskiej pod kierunkiem biegłego rewidenta lub pod kierunkiem biegłego rewidenta zarejestrowanego w państwie Unii Europejskiej – przy czym spełnienie tych warunków zostało stwierdzone przez Komisję Egzaminacyjną, zwaną dalej "Komisją";
    6. złożył przed Komisją z wynikiem pozytywnym egzaminy dla kandydatów na biegłego rewidenta z wiedzy teoretycznej;
    7. złożył przed Komisją z wynikiem pozytywnym końcowy egzamin dyplomowy sprawdzający umiejętności praktycznego zastosowania wiedzy teoretycznej;
    8. złożył ślubowanie przed prezesem Krajowej Rady Biegłych Rewidentów lub innym upoważnionym członkiem Krajowej Rady Biegłych Rewidentów.
    Do rejestru może być wpisana również osoba fizyczna, która:
    1. posiada co najmniej 15-letnie doświadczenie zawodowe w zakresie rachunkowości, prawa i finansów oraz spełnia warunki opisane powyżej (z pominięciem warunków dotyczących praktyki i aplikacji);
    2. posiada uprawnienia do wykonywania zawodu biegłego rewidenta, uzyskane w innym państwie Unii Europejskiej, po złożeniu z wynikiem pozytywnym egzaminu w języku polskim z prawa gospodarczego, w zakresie niezbędnym do wykonywania czynności rewizyjnych, obowiązującego w Rzeczypospolitej Polskiej.
    Do rejestru może być wpisana również, na zasadzie wzajemności, osoba fizyczna, która posiada uprawnienia do wykonywania zawodu biegłego rewidenta uzyskane w państwie trzecim, jeżeli spełnia wymagania w zakresie kwalifikacji zawodowych zgodne z warunkami określonymi w ustawie lub równoważne oraz złoży z wynikiem pozytywnym egzamin w języku polskim z prawa gospodarczego, w zakresie niezbędnym do wykonywania czynności rewizyjnych, obowiązującego w Rzeczypospolitej Polskiej.

    Biegły rewident wykonuje czynności rewizji finansowej, tj.:
    • prowadzi badania oraz przeglądy sprawozdań finansowych. Celem badania sprawozdania finansowego jest wyrażenie przez biegłego rewidenta pisemnej opinii wraz z raportem o tym, czy sprawozdanie finansowe jest zgodne z zastosowanymi zasadami (polityką) rachunkowości oraz czy rzetelnie i jasno przedstawia sytuację majątkową i finansową, jak też wynik finansowy badanej jednostki;
    • świadczy inne usługi poświadczające, np.:
    – badanie dokonywane przy zakładaniu spółki akcyjnej i podwyższeniu kapitału zakładowego,
    – badanie sprawozdania założycieli spółki komandytowo-akcyjnej,
    – badanie planu przekształcenia spółki,
    – audyty projektów i programów unijnych w zakresie, w jakim są one zastrzeżone wyłącznie dla osób posiadających kwalifikacje biegłego rewidenta,
    – badanie planu przekształcenia spółki,
    – badanie informacji finansowych partii politycznych o otrzymanych subwencjach oraz o poniesionych z subwencji wydatkach.

    Biegły rewident może świadczyć również usługi atestacyjne, czyli usługi spełniające kryteria innych usług poświadczających, przy czym usługi te nie są zastrzeżone do wyłącznej kompetencji biegłego rewidenta.

    Przedmiotem działalności biegłych rewidentów, którzy prowadzą działalność gospodarczą określoną we własnym imieniu i na własny rachunek, obok badania sprawozdań finansowych, może być:
    1. usługowe prowadzenie ksiąg rachunkowych i podatkowych,
    2. przeglądy sprawozdań finansowych,
    3. ekspertyzy i opinie ekonomiczno-finansowe,
    4. doradztwo podatkowe,
    5. doradztwo w zakresie organizacji i informatyzacji rachunkowości,
    6. prowadzenie postępowania likwidacyjnego i upadłościowego,
    7. działalność wydawnicza i szkoleniowa w zakresie rachunkowości.
    Biegły rewident wykonuje zawód jako osoba prowadząca działalność we własnym imieniu i na własny rachunek, wspólnik spółki jawnej, spółki partnerskiej lub spółki komandytowej; osoba pozostająca w stosunku pracy z określonymi podmiotami; osoba niepozostająca w stosunku pracy i nieprowadząca działalności we własnym imieniu i na własny rachunek, pod warunkiem zawarcia umowy cywilnoprawnej z podmiotem uprawnionym do badania sprawozdań finansowych.

    Biegli rewidenci na zlecenie Krajowego Biura Wyborczego sporządzają ekspertyzy i opinie dotyczące pozyskania środków finansowych i wydatkach poniesionych przez partie polityczne z Funduszu Wyborczego, wydatkach z subwencji, a także sprawozdań składanych przez komitety wyborcze.

    Biegły rewident jest obowiązany w szczególności:
    1. postępować zgodnie ze złożonym ślubowaniem;
    2. stale podnosić kwalifikacje zawodowe, w tym przez odbywanie obligatoryjnego doskonalenia zawodowego w każdym roku kalendarzowym. Zakres tematyczny oraz minimalną liczbę godzin szkolenia określa Krajowa Rada Biegłych Rewidentów;
    3. przestrzegać standardów rewizji finansowej, zasad niezależności oraz etyki zawodowej;
    4. regularnie opłacać składkę członkowską;
    5. przestrzegać uchwał organów Krajowej Izby Biegłych Rewidentów w zakresie, w jakim dotyczą one biegłych rewidentów.
    Biegły rewident jest zawodem zaufania publicznego. W związku z tym musi przestrzegać zasady niezależności oraz etyki zawodowej – reguluje je Kodeks Etyki zawodowych księgowych, opracowany przez Międzynarodową Federację Księgowych (IFAC). Zgodnie z Kodeksem, biegły rewident w swoim postępowaniu kieruje się następującymi zasadami:
    • uczciwością,
    • obiektywizmem,
    • zawodowymi kompetencjami i należytą starannością,
    • zachowaniem tajemnicy informacji,
    • profesjonalnym postępowaniem.
    Krajowa Rada Biegłych Rewidentów może skreślić biegłego rewidenta z rejestru w przypadku jego śmierci, wystąpienia biegłego rewidenta z samorządu biegłych rewidentów, nieuiszczania składek członkowskich za okres dłuższy niż rok, prawomocnego orzeczenia o wydaleniu z samorządu biegłych rewidentów lub niespełnieniu jednych z warunków uzyskania uprawnień zawodowych (pełna zdolność do czynności prawnych, korzystanie z pełni praw publicznych, nieposzlakowana opinia, brak prawomocnego wyroku skazującego za umyślnie popełnione przestępstwo lub przestępstwo skarbowe).

    Biegły rewident, który sporządza niezgodną ze stanem faktycznym opinię o sprawozdaniu finansowym i stanowiących podstawę jego sporządzenia księgach rachunkowych jednostki lub sytuacji finansowo-majątkowej tej jednostki, podlega karze grzywny lub karze pozbawienia wolności do lat 2 albo obu tym karom łącznie.

    Biegły rewident jest zobligowany do dochowania tajemnicy zawodowej o informacjach i dokumentach, które związane są z wykonywaniem jego zawodu. Taki obowiązek nie jest jednak ograniczony w czasie.

    W pewnych przypadkach biegły rewident może być zwolniony z dochowania tajemny zawodowej, ma to miejsce w w sytuacji gdy istnieje przewidziany prawem obowiązek ujawnienia informacji bądź przekazywania dokumentów w przypadkach, które zostały określone w ustawie lub innych odrębnych przepisach.

    Przestrzeganie tajemnicy zawodowej obowiązuje także inne osoby, którym zostały udostępnione informacje objęte tajemnicą.

    sobota, 2 lipca 2016

    Bankowy plan kont biuro rachunkowe Łódź

    Bankowy plan kont – wprowadzony przez zarządzenie prezesa NBP, zgodny z normami europejskimi plan zawierający wszystkie konta jakie służą do księgowania operacji bankowych. Pozwala na publikowanie bilansu strat i zysków banku i zapewnia niezbędne informacje dla władz monetarnych i kierownictwa banków w celu analizy globalnej struktury finansowej oraz kontroli ryzyka bankowego; stanowi podstawę badań biegłych rewidentów, audytorów czy nadzoru bankowego. Ewidencja bilansowa i pozabilansowa na kontach ogólnych przedstawia aktualną sytuację banku i pogrupowana jest na 10 zespołów.


    Zespoły bankowe planu kont:
    • zespół 0 – aktywa trwałe – dobra i wartości pozostające trwale w banku,
    • zespół 1- operacje z udziałem środków pieniężnych i operacje między bankowe, obejmujące wartości w kasie, operacje z bankami i innymi podmiotami finansowymi,
    • zespół 2 – operacje z podmiotami niefinansowymi (kredyty i depozyty),
    • zespół 3 – operacje z jednostkami budżetowymi i pozabudżetowymi, obejmujące należności i zobowiązania o charakterze budżetowym lub pozabudżetowym,
    • zespół 4 – papiery wartościowe,
    • zespół 5 - operacje różne – konta rozrachunkowe, konta przejściowe,
    • zespół 6 – fundusze własne,
    • zespół 7 – koszty i straty,
    • zespół 8 – przychody i zyski,
    • zespół 9 – zobowiązania pozabilansowe.
    Bankowy plan kont obejmuje także tzw. wyznaczniki, czyli elementy opisowe, które umożliwiają analizę. Stanowią uzupełnienie informacji dotyczących zdarzeń gospodarczych. Podstawowymi wyznacznikami są: rodzaj waluty, partner operacji (rezydent, nierezydent), rodzaj operacji przeciwstawnej, pierwotny okres umowy operacji, okres zapadalności, rodzaj oprocentowania (stałe, zmienne), refinansowanie przez NBP, klasyfikacja podmiotów ekonomicznych, kredyty gwarantowane lub niegwarantowane przez państwo.

    piątek, 1 lipca 2016

    Audyt operacyjny biuro rachunkowe Łódź

    Audyt operacyjny – badanie wydajności i skuteczności systemów oraz jednostek organizacyjnych danego podmiotu gospodarczego pod względem efektywności zarządzania działalnością operacyjną. Audyt operacyjny dokonuje oceny sposobu, w jaki kierownictwo jednostki planuje swoje działania operacyjne, a następnie kontroluje realizację planów. Celem audytu jest ocena sposobu organizacji podmiotu gospodarczego pod względem efektywności i wydajności realizowanych operacji oraz formułowanie zaleceń usprawniających jego funkcjonowanie. Tak zdefiniowany audyt to również badanie systemu kontroli wewnętrznej organizacji.