Zysk całkowity (π) – różnica między całkowitymi przychodami (total revenue, TR) przedsiębiorstwa uzyskanymi ze sprzedaży produktów, a całkowitymi kosztami poniesionymi na wytworzenie tych produktów (total cost, TC), czyli
Maksymalizacja zysku może stanowić cel dla prowadzonej działalności przez przedsiębiorstwo zarówno na rynku doskonale konkurencyjnym, jak i niedoskonale konkurencyjnym.
Wielkość produkcji maksymalizującą zysk można wyznaczyć, porównując
koszty całkowite z przychodami całkowitymi, ale najczęściej korzysta się
ze zrównania kosztu krańcowego (marginal cost, MC) z przychodem krańcowym (marginal revenue, MR).
Na górnym rysunku są przedstawione wielkości całkowite: koszty,
przychody i zyski. Przedsiębiorstwo maksymalizuje zysk, sprzedając 300
tys. róż miesięcznie. Na dolnym rysunku tę samą wielkość
sprzedaży/produkcji wyznacza punkt przecięcia krzywej kosztu krańcowego z
krzywą przychodu krańcowego.
Zysk przeciętny to zysk zarobiony ze sprzedaży każdej sprzedanej jednostki produktu. Zysk krańcowy to zysk zarobiony ze sprzedaży każdej kolejnej jednostki produktu.
Zysk – jest to różnica między całkowitymi przychodami przedsiębiorstwa a całkowitymi kosztami; inaczej dodatni wynik finansowy przedsiębiorstwa.
OdpowiedzUsuńNa stronie https://finansowymistrz.pl/na-czym-polega-obsluga-plac-w-przedsiebiorstwie/ widziałem coś takiego, jak outsourcing płac i kadr i wydaje mi się, że będzie to idealne rozwiązanie do tego, aby dobrze poprowadzić firmę i aby ktoś zajął się sprawami wynagradzania pracowników.
OdpowiedzUsuńOdniosłam się do tego fragmentu o maksymalizacji zysku przez MC = MR — w praktyce to działa, ale tylko jeśli koszty są dobrze policzone. U mnie najlepiej sprawdza się bieżąca kontrola marży, bo bez tego łatwo przeszacować wynik. Przy takich decyzjach księgowość musi iść równo z analizą kosztów, a nie dopiero na koniec miesiąca.
OdpowiedzUsuń